Recep Amca

Son 1 senedir küçük bir tekel bayii işletiyorum. Çevresinde başka dükkan olmadığı için; aynı zamanda da mahalle bakkalı gibi. Tüpünden şekerine,votkasından şarabına herşeyin bulunduğu küçük bir dükkan.
Durum böyle olunca; müşteriler de genelde hep tanıdık simalardan oluşuyor.

Hiç unutmam dükkanı devraldığım gün; 3200 lira eksiğim vardı. Bu eksiği tamamlamak için annem bileziklerini bozdurup bana vermişti. Geri istemeden, karşılık beklemeden…
Tek bir şartla:
“Hiç kimseye veresiye vermek yok.”
O bilezikleri fazlasıyla geri ödedim ama sözümü de hâla tutuyorum.

En yakın arkadaşıma bile tek kuruş veresiye vermedim.
Tek bir istisna dışında. Karşı apartmanda oturan Recep Amca.

Geçen hafta evde biriken bozuk paraları toplayıp gelmiş, evine kahvaltılık bir şeyler almak istemişti. Peynir, zeytin, salam, ekmek gibi.

– Ne kadar tuttu şimdi bunlar?
+ 42 lira amcacım. 40 ver yeter sen yabancı değilsin.

Paraları saydık 38 lirası çıktı. “ekmekler kalsın” dedi.

– Olur mu öyle şey amca. Sonra getirirsin, sıkıntı değil.
+ Tamam sen yaz oraya. Ben akşama getiririm.

Yazmadım tabi. Beklemedim de. Ki zaten getirmedi.
Dün sabah dükkanı açmaya geldiğimde; soğuk bir kalabalık farkettim sokakta. Ya bir olay olmuştu yine, ya da bir cenaze vardı.
Çok geçmeden de öğrendim Recep Amcanın öldüğünü.

Yalnız yaşardı Recep Amca. Eşini yıllar önce kanserden kaybetmiş. Oğlu İstanbul’da polis, kızı Erzurum’da öğretmenmiş yıllardır.
Bayramdan bayrama ziyaretine gelirlermiş, torun tombalak.

Bu öğlen cenazesi olduğu için; biraz geç açtım dükkanı. Henüz yeni açmıştım ki; dükkana Recep Amcanın oğlu geldi.

Babasının eşyaları arasında küçük bir not defteri bulmuşlar. Telefon numaralarını kaydettiği, bazı notlar tuttuğu küçük bir defter.

İlk sayfasında şöyle yazıyormuş:
“Karşıdaki bakkal çocuğa 2 milyon borcum kaldı. Bir türlü götürüp veremedim. Ödeyemeden ölürsem, o borcu kapatın. Hakkını helal etsin.”

– Sen misin o bakkal çocuk?

Zorlanarak cevap verebildim. Helallik isteyip, babasının borcunu uzattı. Almak istemedim ama olaya babamın vasiyeti ciddiyetinde yaklaşan oğlu zorla da olsa verdi parayı.

Hayat boyu kaybetmeyeceğim ve hep cüzdanımda taşıyacağım çok değerli 2 tane madeni para. İnsan var; yere düşse eğilip almaz, insan var borcu kaldı diye gözü açık gider.

Helal olsun Recep Amca. Mekanın cennet olsun.

kaynak: https://eksisozluk.com/entry/68942209